Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2010

Οι κάβλες

― Έφτασα
― Καλώστονε. θέλω να σου πω τη δική μου φαντασίωση
― Ποιά;
― που έχω από τους ανθρώπους!
― Ποιά ειναι;
― Να μου υποσχεθεί κάποιος ότι ειμαι τόσο σημαντικός για τη ζωή του, που δε μπορεί χωρίς εμένα! Κι εγώ με τη σειρά μου να κάνω, ότι δε μπορεί αυτός.
― Και πώς το ανακάλυψες;
― Τυχαία, όπως πάντα. Αν και ξέρεις κάτι;
― Τί;
― Μπορεί να ειναι το ακριβώς ανάποδο.
― Δουλεύεις;
― Τσουκ, γιαυτό έχω σφηνώσει στον Πειραιά
― Πάμε για καφέ;
― Μετά το γυμναστήριο
― Λες να χτυπήσουμε ένα καφεδάκι;
― Δεν το χω κουνήσει όλη τη βδομάδα, να το χτυπησουμε αμέ!
― Εκτυπωτή έχεις;
― Ε ναι, αν και το toner πνέει τα λοίσθια. Αν ειναι λίγες σελίδες να σου τυπώσω ότι θες
― Τη συνομιλία να τυπώσεις
― ναι.. (γιατί;) θα το παίξουμε ψυχαναλυτές κ έτσι;
― Εσύ! Όχι εγώ.
― Ναι τώρα σώθηκες. αλλα ναι μωρε εντάξει. Δηλαδή εμπιστεύεσαι τις ψυχογραφικές και ψυχαναλυτικές μου ικανότητες;
― Αρκετά. Αλλά σίγουρα, όχι μόνο τις δικές μου.

2 σχόλια:

  1. Μοιραζομαι το ιδιο απωθημενο. Το χω πει πολλες φορες σε ανθρωπους αλλα δεν το χω ακουσει απο κανεναν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Νομίζω ότι θα βρεις κι άλλους με το ίδιο. Κι άλλους με το συμπληρωματικό (ω τι μαγεία)!

    ΑπάντησηΔιαγραφή