Bourne again, III

[manolis ~]$ exec &>/dev/null

Bourne again, II

[manolis ~]$ [ $(($sunset - $sunrise)) -gt 43200 ] && carpets_off
[856099140.0] kernel: Removing carpets

[manolis ~]$

Bourne again

[manolis ~]$ echo "summer" > /proc/sys/mode
[855709388.0] kernel: Entering summer mode.

[manolis ~]$ /sbin/telinit 1

Ἥσυχα βράδια

Σσσσσ, κοιμᾶται.
Μὴν τὸν ξυπνᾶτε.
Εἶναι ἕνας μικρὸς πανέμορφος θεὸς ὅπως ἔχει γαληνέψει
καὶ δὲν τὸ ξέρει.
Καὶ μὴν τοῦ τὸ πεῖτε·
ἐγὼ αὐτὸ τὸ παιδὶ ἀγάπησα
καὶ σ' αὐτὸ τὸ παιδί θέλω νὰ χαθῶ.

Mirror on the wall

http://www.youtube.com/watch?v=vHgshn0vIW0

Φτερό

Έριξα μια ματιά σε κάτι παλιές υποθέσεις, και χτύπησε η καρδιά λιγο πιο δυνατά. Τελικά, έβαλα το τετράδιο πάλι πίσω στη σκόνη· συμβολικά. Κάποια στιγμή θα το πάρω κι αυτό πίσω στη βιβλιοθήκη, δίπλα στ' αγαπημένα. Ελπίζω. Ίσως. Θα δούμε.

Πάρε πέντε

σήμερα έξω από τις μπλε σκάλες, τα είδα όλα. Και που 'σαι ακόμα. Τουλάχιστον ήμαστε τρεις, για το πέντε. Και ίιιιι στη μέση.

Άσχετο, αλλά: Μανωλάκη παιδί μου, επιτέλους, πάρτο απόφαση να χαλαρώσεις και σταμάτα να μετατρέπεις σε αυτοσκοπό των πραξεών σου το σοφάντισμα της εικόνας του εγώ σου!

Η άνοιξη

Ψέμματα τελικά. Εγώ θα σε βοηθήσω να συγκινηθείς. Κι εσύ θα με βοηθήσεις να κάνω πράγματα για σένα.

κι έτσι ξαφνικά
όπως θα μπαίνει η άνοιξη
μια και καλή θα
συμφιλιωθώ μαζί σου

ToDo list

Ἔτσι ἁπλά. Στοχεύω στὴν ἐλπίδα μου γιὰ εὐτυχία. Ὅτι θέλω, τὸ πιστεύω, τὸ μπορῶ· θέλω νὰ τὸ κάνω.

Τριανταένα και κυκλοφόρησε

               ▗▟███▙▖                                      
             ▗▟███████▄                                     
             ▟█████████▙                                    
            ▟███████████▌                                   
           ▐█████████████▖                                  
          ▗██████▛▝██████▙                                  
          ▟██████  ▝██████▌                                 
         ▐██████▘   ▐██████▖                                
        ▗██████▌     ██████▙                                
        ████████████████████▌                   ▗██████▛    
       ▟█████████████████████▖                 ▗██████▛     
      ▗██████████████████████▙▖                ▟██████▘     
      █████████████████████████               ▐██████▌      
     ▟██████▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▘             ▗██████▛       
    ▗██████▘                                 ▟██████▘       
    ██████▛                                 ▐██████▌        
   ▟██████                 ▄▄▄▄▄▄▄▖        ▗██████▛         
  ▗██████▘                 ▜██████▙        ███████▘         
  ▀▀▀▀▀▀▘                  ▝███████▌      ▟██████▘          
                            ▝███████▖    ▐██████▛           
                             ▜██████▙   ▗███████            
                              ▜██████▌  ███████▘            
                               ▜██████▖▟██████▌             
                               ▝█████████████▛              
                                ▐████████████▘              
                                 ▜██████████▘               
                                  ▀████████▘                
                                    ▀███▛▀                  
                                                            

Ένα περιοδικό που πάντα κάτι θέλει να μας πει. Δε θα πω τίποτα περισσότερο. Απλά, όπου το βρείτε, πάρτε το!

Κολ[λη]μι

Ευχαριστώ!

Ο Σαλονικιός

― Ωπς, το αγόρι!
― Γειά!
― Τί κάνεις παιδί;
― Λίγο έτρωγα, είχα πάρει λίγο τυρί από το σουπερ μάρκετ και το έβαλα πάνω από κάτι κεφτεδάκια. Τώρα πίνω λίγο γάλα.
― Λολ
― Κατά τα άλλα, λίγο σπίτι, λίγο ρομέο, λίγο καθαρίζω, λίγο μοναξιές. Όλα λίγο.

Οι κάβλες

― Έφτασα
― Καλώστονε. θέλω να σου πω τη δική μου φαντασίωση
― Ποιά;
― που έχω από τους ανθρώπους!
― Ποιά ειναι;
― Να μου υποσχεθεί κάποιος ότι ειμαι τόσο σημαντικός για τη ζωή του, που δε μπορεί χωρίς εμένα! Κι εγώ με τη σειρά μου να κάνω, ότι δε μπορεί αυτός.
― Και πώς το ανακάλυψες;
― Τυχαία, όπως πάντα. Αν και ξέρεις κάτι;
― Τί;
― Μπορεί να ειναι το ακριβώς ανάποδο.
― Δουλεύεις;
― Τσουκ, γιαυτό έχω σφηνώσει στον Πειραιά
― Πάμε για καφέ;
― Μετά το γυμναστήριο
― Λες να χτυπήσουμε ένα καφεδάκι;
― Δεν το χω κουνήσει όλη τη βδομάδα, να το χτυπησουμε αμέ!
― Εκτυπωτή έχεις;
― Ε ναι, αν και το toner πνέει τα λοίσθια. Αν ειναι λίγες σελίδες να σου τυπώσω ότι θες
― Τη συνομιλία να τυπώσεις
― ναι.. (γιατί;) θα το παίξουμε ψυχαναλυτές κ έτσι;
― Εσύ! Όχι εγώ.
― Ναι τώρα σώθηκες. αλλα ναι μωρε εντάξει. Δηλαδή εμπιστεύεσαι τις ψυχογραφικές και ψυχαναλυτικές μου ικανότητες;
― Αρκετά. Αλλά σίγουρα, όχι μόνο τις δικές μου.

Να χάνεται!

Απόσπασμα από συνομιλία με τον καλό μου γείτονα

*
την ξέρεις αυτήν;
που δεν παίρνω όρκο οτι ειναι γυναίκα
*
ειναι γυναικα
την ξερω
*
σοβαρά; ειναι γυναίκα; μόλις μου έλυσες μια απορία χρόνων
*
παλαιοτερα που εγραφα πιο συχνα σχολιαζε το blog μου
και είναι προσωπικη φίλη αγαπημένου ανθρωπου (call me ex now)
*
lol
να λοιπόν χρήσιμοι πρώην
οι δικοί μου άχρηστοι
πφφφφ
ο ένας κλεισμένος στο σπίτι του,
με τον άλλο φάγαμε τα μούτρα μας...
και ο ανεκπλήρωτος ο έρωτας, εξαφανίστηκε στην κινα...
να μου χαθεί...
... να χάνεται
*

*
δε σε ενοχλεί να πάρω μέρος της συνομιλίας μας για το blog μου;
*
παρακαλω...
*
δεν αναφέρω ονόματα καταστάσεις.. απλά κάτι με συγκίνησε πάλι
*
καλα όπως θες
βαλε αρχικα δεν εχω θεμα
αν θες βαλε και παραπομπη στο blog moy
*
όχι.. προτιμώ το "ο καλός μου γείτονας"
*
χαχα οκ
*
τα αρχικά ειναι για τα μυαλά
ο καλός γείτονας ειναι για τις καρδιές
*

em dash

Ἂν ἡ φαντασίωσή σου, συμπληρώνει τὴ δική μου, ἔλα ἐδῶ. Νὰ χαρίσουμε ὁ ἕνας στὸν ἄλλον ὅτι πιό σημαντικὸ ἔχουμε καὶ μ' αὐτὸ νὰ ἐγγυηθοῦμε τήν ἀγάπη.

Τὸ χρονικὸ ἑνὸς προαναγγελθέντος θανάτου

Συντελέστηκε παλιά,
Ἑπιβεβαιώθηκε λίγες μέρες νωρίτερα.
Κρακ..
Δυστυχῶς δὲ μπορῶ νὰ κάνω τίποτα περισσότερο.
Κάπου ὅμως θέλω νὰ τὸ βγάλω ἀπὸ μέσα μου,
μόνο νὰ ἐλαφρύνει ἡ σκέψη.